Waarde lezers, ik ben een aantal jaren geleden lid geworden van een motorclub, hier 5 km vandaan. ‘De Paddn’rieders’. De naam heeft ermee te maken dat de bewoners uit dat dorp, een bijnaam hebben. Elke bewoner is: “Een Padde”. Het geeft al aan dat het een toerclub is, welke bijvoorbeeld vorige week de ‘Motorvierdaagse’ organiseerde. Vier dagen op een rij, een uitgezette motorrit, in de avond. Meestal rijden er tussen 20 en 35 motorrijders mee.
Eén van de bestuursleden vraagt mij steevast elke keer als ze ziet dat ik mee rij, of ik een stukje wil schrijven voor in het clubblad. Meestal geef ik er gehoor aan. Zo zat ik gisteravond tijdens het rijden- en tijdens de koffiepauze, te denken om eens proberen te verwoorden wat motorrijden èn zijspanrijden nou zo leuk maakt. Onderstaande kan ik alleen vanuit mezelf zo opschrijven; hoe u het ervaart… is aan u. Uiteraard.
Wanneer ik het met niet-motorrijders heb over motorrijden, merk is best vaak dat de toehoorder er geen snars van snapt. Mensen kijken je soms glazig aan; zelfs zonder een glas wijn of bril. En het enige wat volgt na uw enthousiaste motorverhalen, is: “geef mij maar een auto”. Waarna ik de glazige blik overneem.
Het lijkt er soms op dat je als motorrijder wordt gezien als een snelheidsenthousiast. Of een liefhebber van techniek. Of dat je in een mid-life crisis zit. Hoe afgezaagd; met name dat laatste. Maar vooruit; iedereen mag z’n mening hebben. Alleen… een mening gebaseerd op wat… eigenlijk?
Het gaat me te ver om motorrijden als een vorm van therapie te zien. Maar het is voor mij wel een manier om even ‘stoom af te blazen’; ook al ben ik geen snelheidsduivel. Hoewel ‘captain slow’ nou ook weer niet van toepassing is, maar dat is een terzijde. Toch is het zo dat ik na een motorrit, mezelf toch als een beetje ‘gereset’ voel.
Als motorrijder ben je je ervan bewust dat je je slechts op 2 wielen begeeft. En ondergetekende veelal op 3 wielen, hoewel voor dit epistel niet van toepassing. Aandacht, anticiperen en bedenken hoe een bocht gaat; hoe je die ‘wilt nemen’, kijken, luisteren, voelen en ruiken. Alle zintuigen worden tegelijk geprikkeld en waardoor er weinig tot geen ruimte meer is om te piekeren over aardse zaken. Letterlijk zit je op de motor ‘in het moment’. Ik las eens dat dit veel weg heeft van mindfulness; een techniek die ook in de psychotherapie veel wordt ingezet. Die volledige focus werkt uiteindelijk toe naar een totale ontspanning.
Motorrijden voelt als volledige vrijheid; de wind die op je gezicht klettert (voor mij dè reden om nooit een motor te berijden met een scherm), de geuren van bossen, weiland, water. Daarbij het geluid van je motor met het veel bewustere gevoel van de snelheid, prikkelen alle zintuigen. En die intense beleving kan helpen om ‘uit je hoofd’ te komen en in je lichaam te zakken. Sombere gevoelens verdwijnen door het motorrijden veel makkelijker en sneller dan door rijden in een auto.
Niet te vergeten is dat door motorrijden, je verbinding krijgt met je medemens-motorrijder. Allerlei tochten en ontmoetingen onderweg creëren sociale contacten. Rangen en standen verdwijnen snel en als motorrijder voel je je snel welkom tussen andere motorrijders.
Mijn teerbeminde wederhelft vindt wel eens dat ik teveel tijd op een motor spendeer en veel te weinig in de sportschool. Want “je moet méér bewegen” stelt ze dan. Op zich heeft ze wel een punt hoor, maar sportschoolbezoek hoort voor mij bij de winter; waarbij ik me elke vrijdagochtend met veel tegenzin begeef naar de Bijsterbosch locatie. Als ik er nu in de zomer aan denk, krijg ik alweer een koude rilling over mijn rug. Welk een gelukje dat het nu zomer is. Maar toch.. motorrijden vraagt ook wel wat van je lichaam. Immers is er constant een balans te zoeken; is er een mate van kracht vereist; een coördinatie en het voortdurend alert moeten zijn tijdens het rijden. Motorrijden draagt dus best wel bij aan het gevoel actief en vitaal bezich te zijn èn helpt bij het herstel van mentale klachten. Hoewel bij u natuurlijk niet van toepassing…?
Wanneer ik een stuk op m’n motor heb gereden, kom ik er altijd nòg blijer af dan dat ik was toen ik opstapte. Mijn soms drukke hoofd wordt echt wel even stilgezet en daardoor ervaar ik motorrijden als een vorm van ontspanning. Ha en ja, ook als heel veel fun!
Het schijnt dat motorrijden daadwerkelijk meetbare veranderingen teweegbrengen in het brein. Rijden activeert bepaalde hersengebieden, welke te maken hebben met focus en reactievermogen. Dat kan kennelijk vergelijkbaar zijn met mediteren, maar dan met activering in plaats van ontspanning. Motorrijden verlaagt het cortisol (stress) hormoon en geeft zelfs een gevoel van beloning en euforie. Dat laatste dan weer door het aanmaken van het gelukshormoon: dopamine. En dat verklaart het oppeppende effect na een motorrit.
Al met al is motorrijden méér dan alleen maar een tijdje zitten op een zadel. Want tijdens het rijden, verwerken onze hersenen constant informatie van ogen, oren, huid, spieren en evenwichtsorganen. En dat alles schijnt de neuroplasticiteit te bevorderen. Jaja, dit alles heb ik van horen zeggen. Maar komt mij wel geloofwaardig over 🙂
Een enkele keer probeer ik een niet-motorrijder te enthousiasmeren om eens een proefles bij een rijschool te nemen. Zodat iemand zelf kan ervaren hoe leuk dat is; die helm op te zetten, je geestelijk en lichamelijk voor te bereiden op het moment dat de motor aanslaat bij het beroeren van de startknop. En dan te bemerken dat het geschrevene hierboven, wellicht ook bij hem of haar van toepassing gaat zijn. Wellicht een missie voor ons allen; autorijders op de motor krijgen. Het is me wat.
COPYRIGHT © 2025 ZIJSPAN21, ZWOLLE, DOOR MARK VAN BRAAM
Niets uit deze bovenstaande informatie mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, website of openbaar gemaakt worden in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch of door fotokopieën, opname, of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van ZIJSPAN21.
